Żywienie pozajelitowe stosowane jest wtedy, kiedy pacjent nie może przyjmować pokarmów drogą naturalną lub przy użyciu przetok do żołądka lub jelita. Według medycyny, jest to jedno z najważniejszych odkryć, które może poprawić jakość i długość życia pacjentów. Najdłużej żywieni pacjenci w Polsce żyją już 18 lat, korzystając z żywienia pozajelitowego.

Czym jest żywienie pozajelitowe?

To powszechna metoda, którą stosuje się u pacjentów, mających zaburzenia odżywiania i wchłaniania. Drogą dożylną podaje się niezbędne do życia składniki odżywcze, takie jak białko, węglowodany, tłuszcze, pierwiastki śladowe, witaminy i elektrolity. U zdrowego człowieka wchłaniane są one przez przewód pokarmowy. Składniki te podawane są chorym w formie jałowych płynów.

Typy żywienia pozajelitowego

Możemy wyróżnić kilka typów leczenia, w zależności od podawanych preparatów odżywczych oraz zapotrzebowania na dane składniki:

  • leczenie infuzyjne - w tym wypadku przetaczane są wyłącznie elektrolity, aby zapewnić podstawowe zapotrzebowania i wyrównać straty,
  • żywienie pozajelitowe częściowe - przez żyłę obwodową podawane są elektrolity, roztwory aminokwasów oraz kalorie. Taka kuracja trwa od 5 do 7 dni,
  • całkowite żywienie pozajelitowe - tutaj dostarcza się przy pomocy specjalnych aminokwasów i bezpośrednio do układu żylnego wszystkie potrzebne składniki odżywcze, a więc: aminokwasy, cukry proste, emulsje tłuszczowe, elektrolity, witaminy i pierwiastki śladowe.

Kto musi korzystać z żywienia jelitowego?

Żywienie pozajelitowe stosowane jest w wielu poważnych schorzeniach, które uniemożliwiają spożywanie posiłku droga naturalną. Można tu wymienić:

  • poważne schorzenia jelitowe, jak np. zapalenia jelit, martwica jelit czy choroba Leśniewskiego-Crohna,
  • zwężenie przełyku po oparzeniach chemicznych,
  • choroby nowotworowe, które doprowadziły do wyniszczenia organizmu i problemów z trawieniem lub zaburzeń układu pokarmowego,
  • okres po operacjach przeprowadzanych na przewodzie pokarmowym,
  • brak chęci przyjmowania posiłków doustnie przez pacjentów, np. przy anoreksji czy innych chorobach psychicznych.

Powikłania i możliwe skutki uboczne

Również żywienie jelitowe niekoniecznie musi być w 100% bezpieczne. Powikłania mogą być związane z obecnością cewnika lub mogą mieć podłoże metaboliczne. Te pierwsze to m. in. posocznica, przypadkowe nakłucie tętnicy czy odma opłucnowa. Z drugiej strony barykady mamy hiperglikemie, hipokaliemie i hiposfatemie.

Czy pacjent żywiony pozajelitowo musi być odizolowany?

Wielu osobom wydaje się, że pacjenci żywieni pozajelitowo są nieustannie pod kroplówką i nigdy nie wychodzą ze szpitala czy z domu. Jednak taka metoda żywienia wcale nie izoluje chorego od społeczeństwa. Pacjenci mogą dobrze funkcjonować w życiu codziennym. Może nie jest to w pełni normalne funkcjonowanie, ale z pewnością nie przeszkadza w pracy, w podróżowaniu, założeniu rodziny czy nawet uprawianiu sportów, dostosowanych do stanu zdrowia pacjenta. Wystarczy, że pacjent przejdzie na tryb żywienia nocnego.

Więcej informacji o żywieniu pozajelitowym, znajdziecie na stronie: zywieniemaznaczenie.pl.



ARTYKUŁ PARTNERA

Najpopularniejsze
Uroda

Jak radzić sobie z trądzikiem różowatym?

Trądzik różowaty dotyka zwykle osoby w wieku 30-50 lat. Charakterystycznymi cechami tej choroby są pojawiające się na skórze grudki i krostki, nawracający rumień, pajączki oraz zmiany przerostowe.
Reklama
Lifestyle

Zalety biżuterii wykonanej ze złota

Złote pierścionki, kolczyki, czy też naszyjniki są cennymi elementami dekoracyjnymi, które poza oczywistym dodawaniem prestiżu, posiadają wiele innych zalet.
Dieta

Zadbaj o prawidłowe funkcjonowanie układu trawiennego

Żyjąc w ciągłym zabieganiu, w dużym stresie - istotnym jest dbanie o swoje samopoczucie m.in. poprzez stosowanie różnorodnych suplementów. Dlatego warto wziąć pod lupę układ trawienny, z którym z pewnością nie jeden z nas ma
Reklama
Czy biotyna wystarczy, by włosy przestały wypadać?
Plastyka powiek